Propaganda PRL-u

5 marca zdechł największy przyjaciel Polaków, wielki chorąży pokoju, tow. Stalin. Osoby biorące udział w pochodzie nie wydają się być przejęte tą stratą.

do † Festung: To prawda, szkoda, że teraz już za późno, by to zgłosić odpowiednim służbom.

do † Festung: Widać jeszcze stojące w tle oryginalne słupy latarniowe - pastorałki warszawskie :)))) Za kilka lat przyjdzie na nich komunistyczny miecz i wytnie je niemal wszystkie w pień

do † Festung: Zapomniałes dodać przyjaciel dzieci i młodzieży.

do † Festung: Ale w marcu podobno autentycznie płakali.

do WW: Ale to było radosne Świeto ,wadza pozwalała sie śmiac ,do sklepów rzucali czekolade ,pomarańcze...

do WW: Czyli, gdyby nie było za późno, to byś zgłosił ? :-)

do WW: Nie doceniam żalów po śmierci Stalina ale mam świadomośc że jego decyzje dały na Dolny Śląsk

do Stenek: Stenek, proszę nie robić osobistych wycieczek, nie korespondujących z prowadzoną dyskusją. Proszę moje słowa potraktować jako ostrzeżenie.

do Mikrob: Mało Mikrobie, obok tytułu największego lingwisty (autentyczne!), był pierwszym górnikiem, hutnikiem, kolejarzem etc.
Podczas jego pogrzebu zginęło ok. 1000 osób. Jest rosyjski, fabularny film - przeżyli Ci, którzy uciekli kanałami.

do † Andrzej Mastalerz: Paradoks. Ludzie tratowali się by zobaczyć wystawione ciało Stalina. Zabijal nawet po śmierci.

do † Andrzej Mastalerz: W dniu pogrzebu Josifa zawyły syreny w całym kraju, ludzie stanęli na baczność i czcili tę wiekopomną chwilę minutą ciszy. W Dziale Księgowości Kont w PKO niektóre, zwłaszcza starsze panie, tak serdecznie lały ślozy, że moją Matkę ogarnął atak śmiechu. Dobrze, że Jej kierownik wyciągnął Ją z hali i zamknął u toalecie, bo nie wiem jakby się to dla Niej skończyło.

do Mikrob: Taka psychoza tłumu po śmierci tyrana zdarza się jeszcze w Korei Płn.

do † Andrzej Mastalerz: Taka psychoza zadarza się wszędzie tam gdzie tyrania trwa, a tyran umiera. Ludzie boją się przyszłości, boją się czy czasami nie przyjdzie jeszcze gorszy, okrutniejszy. W dodatku, Korea ostatnio to pokazała, że ci co za słabo rozpaczali po śmierci tyrana to trafiali do obozów na "resocjalizację".

do skrobil: Lubię takie "miejskie legendy" jak ta o białostockim ratuszu. To smakowite bajeczki, oddające rzeczywiste nastawienie społeczeństwa do swoich władz: pomieszanie strachu, zazdrości, podziwu i nienawiści. Tak już ludzie są skonstruowani.

do skrobil: Najciekawsze, że dyktatorami zazwyczaj zostają miernoty, i to miernoty pod każdym względem. Pozostańmy przy Stalinie: człowiek wzrostu niewiele powyżej półtora metra, po ospie wstrętnie dziobaty, z krótszą o 15 cm ręką, o ochrypłym, nieprzyjemnym głosie, syn szewca - nigdy nie trzeźwiejącego analfabety; osobnik lękliwy, wprost strachliwy, chorobliwie podejrzliwy, i który ani minuty nie przepracował uczciwie, zostaje światowym mocarzem. Choć tyran i morderca, porywa za sobą miliony, a z jego imieniem giną żołnierze i zapracowani na śmierć robotnicy. To ciekawe studium, powinno być przestrogą. Odpowiedź na pytanie o mechanizm tyranii nie jest prosta, mnie się wydaje, że dużą rolę mają osobiste kompleksy despoty.

do † Festung: Coś za bardzo kreślony przez ciebie obraz Adamie przypomina nam współczesnego krajowego polityka!

do † Andrzej Mastalerz: A ja mam też świadomość, że decyzje Stalina wypędziły miliony ludzi ze swych domów na wschodzie. Jestem od urodzenia mieszkańcem Dolnego Śląska bardzo mocno z nim związany, ale z przyjemnością jeżdżę do Lwowa, Stanisławowa, Tarnopola poznawać miejsca skąd się wywodzą nasi rodzice, dziadkowie... Mocno utożsamiam się z piosenką Romana Kołakowskiego:
A wiele ze wspomnień Kołakowskiego z Wrocławia to i moje wspomnienia, choćby o dzieciakach które w latach sześćdziesiątych zginęły od wybuchu miny przy Borowskiej.

do † Andrzej Mastalerz: Dolny Śląsk też jest Stalinowi za to bardzo wdzięczny.

do † KazimierzP: Przy Borowskiej mieszkałem od dziecka i nie raz znajdowaliśmy niewypały. Niestety nie pamiętam wypadku o którym wspominasz. A co do wypędzenia ludzi ze Wschodu to wystarczy tam pojechać i poczuć jak nas "miłują". Jakby nie przesiedlenia to byłaby wojna domowa jak w Jugosławii.

do † Andrzej Mastalerz: Jeżdzę, bywałem w miastach i wioskach. Spotykałem się z miejscowymi ludźmi i nigdy nie miałem problemów aby nie chciano ze mna rozmawiać i po polski, po rosyjsku - ukraińskiego nie znam. W wiosce gdzie mieszkali moi dziadkowie spotkałem Ukraińców którzy moją rodzinę pamiętali, wskazali który to był dziadków dom. Bardzo dobrze się o moim dziadku wyrażali. Byłem w Tarnopolu u rodziny mojego kolegi z Jeleniej Góry. Dyskutowałem z gospodarzem - Ukraińcem który bardzo rozważnie i z ogromną troską wypowiadał się o działalności UPA i mordach - sam ten temat zaczął. W każdym kraju jeżeli podchodzi się z szacunkiem do miejscowych oni ci odpłacają tym samym.
Będąc w Wilnie przewodnik z Polski założył się ze mną, że nie uda mi się rozmawiać z Litwinami po rosyjsku (litewskiego nie znam). Przewodnik przegrał, a jedyne osoby które nie chciały początkowo używać w rozmowie ze mną rosyjskiego to byli mieszkańcy Wilna, jak się później okazało młodzi Rosjanie którzy bali się reakcji Litwinów.
O tych wszystkich strasznych rzeczach które działy się na wszystkich pograniczach trzeba pamiętać, ale nie wolno tylko nimi żyć! Historia powoli jest odkłamywana nasza i ich. Żadna strona nie była święta, ale dobrze że prawda jest odkrywana i w sumie już nie ważne która strona była bardziej winna. Prawdziwej oceny dokonają kolejne pokolenia które nie będą zaznaczone swoimi, prywatnymi wspomnieniami.
A co do wypadku to był on któregoś lata blisko pętli dziewiątki, grupa dzieci znalazła małe skrzyneczki, myslały że to jakiś skarb. Nie pamiętam dokładnie ile ich zginęło - chyba koło dziesięciorga. Z kościoła św. Henryka w dniu pogrzebu wyprowadzono ich zwłoki w białych trumnach...

do † KazimierzP: Dzięki za te słowa, Kazimierzu: "O tych wszystkich strasznych rzeczach które działy się na wszystkich pograniczach trzeba pamiętać, ale nie wolno tylko nimi żyć! Historia powoli jest odkłamywana nasza i ich. Żadna strona nie była święta"

do † ML: Mój tata opowiadał, że akurat był sam w domu i słuchał radia, kiedy zmarł Bierut Bolesław. Ponieważ był w wieku wczesnoszkolnym, to ujęła go smutna atmosfera emisji i rozpłakał się serdecznie.

do WW: Wczale się nie dziwię. Przy takiej indoktrynacjii! Już pisałem przy innej okazji, że mnie, jako przedszkolaka pognali z Koziej do Białego Domu abym przedefiladował przed drewnianą jesionką tow. B. A tow. B. znałem jedynie z ogromnego zdjęcia w Domu Dziecka, czyli u Braci Jabłkowskich. Tow. B. był na wielkiej łące i oczywiście w otoczeniu dzieci. Oni wszyscy kochali dzieci.

Czy p. Bielawski wie, kim były sfotografowane osoby? Panowie z żałobnymi kokardkami wydają się być VIP-mi.
Bardzo dziękujemy za wspaniałą lekcję najnowszej historii Polski. Zdjęcia są unikalne, mogą być ozdobą niejednej prezentacji. .

Dla miłośników warszawskich latarń-pastorałów. Pastorał na betonowym słupie. Prawdziwy unikat!

Co na pochodzie robi radziecki żołnierz?

Krakowskie Przedmieście. Po lewej w rusztowaniach kościół św. Krzyża. Nad ramieniem drugiego od lewej mężczyzny widoczna figura Chrystusa niosącego krzyż.

do † Festung: Jakby był na taczance z pistoletem w ręku to by wprost było wiadomo jaka jest jego rola!

do † Festung: Szkoda, że zdjęcie czarno-białe i nie widać koloru denka czapki sowieta. Gdyby był niebieski - to wiedzielibyśmu co robił. :-)

Pochód jednoosobowy?

Pałac Staszica

W centrum Rokossowski. Bierut, Cyrankiewicz.

Owczesny Dom Partii

Tych dwóch na dole zobaczyli jakiegoś terrorystę, bo jeden sięga za pazuchę, a drugi za pasek :-)

do † Festung: Bierut w tym czasie był premierem, Cyrankiewicz wicepremierem, Rokossowski wicepremierem i ministrem ON.

do mamik: W 1956 r., gdy umarł tow. Tomasz, w moim przedszkolu "Pocztowe Gołąbki" , była żałoba. Pamiętam tę srogą chwilę, oczywiście nie zdając sobie z niczego sprawy. Wiele lat potem, gdy, jak to nasz BAL ujmuje, zacząłem "trybić" rzeczywistość, ojciec opowiadał wiele ciekawych historii z tamtych lat. Może, tak jak Stenek zacznę opisywać co nieco?

Po pierwsze wózek dla Tereski!
Po drugie marnuje się "order mamika" , który proponuję nadawać za temu podobne fotografie wykonane z narażeniem czci i mienia.
Kilka było na stronie - to nasi fotopolscy kombatanci.

Zatem, (komentując opis fotki), było to zdjęcie "operacyjne":)

do Danuta B.: Order mamika był bodajże za jakieś przypisanie a nie za czyny bohaterskie ;-)

do Danuta B.: Nie przesadzajmy z tym "bohaterstwem". Wtedy uszło mi na sucho (dosłownie, o czym dalej), nie zniszczyli mi sprzętu, filmy wywołali gratisowo w laboratorium na placu Muzealnym. Zabawne było, że cały czas trzymali mnie na oku, ale nie tknęli palcem, choć nie żałowali sobie uwag typu "szpiegostwo to chyba sąd wojskowy" albo "ciekawe ile gość posiedzi"; dopiero jak przyniesiono wywołane filmy i zobaczyli że tam nie ma nic, za co mi można byłoby postawić jakiś zarzut, to chcieli się mnie pozbyć jak najszybciej i próbowali mi oddać filmy jeszcze mokre. A ja na to grzecznie, że jak już tu godzinę zmarnowaliśmy, to możemy jeszcze pół godzinki poczekać aż wyschną. I dopiero z wysuszonymi zgodziłem się opuścić komendę...

do mamik: Mamik rozdaje:) Ja tylko sugeruję.

do Julo: Wszystko popsułeś:)

Egzaltujemy się pochodem warszawskim, a tu bez echa przechodzą takie foty!

Dodałam też do obchodów pierwszomajowych.

do ZPKSoft: Dobrze by było, jakby takie zdjęcie pojawiało się na stronie komentarzy z podpisem lokalizacji, tak jak każde inne. Ale to oczywiście sugestia do Neo, a nie Ewy Marii.

do WW: Niestety kolejność przypisań uwarunkowana jest kolejnością numerów jakie mają nadane obiekty. Czasem przydałoby się to odwrócić. Może rzeczywiście Neo coś pomyśli.

Pod balkonem kamienicy nr 3, chyba widać szczekaczkę.

Widać szczekaczkę typu "kubeł" wzorowaną na produktach Telefunkena. Widać też kabel łączący ją z kolejnymi "kubłami".

W oknie na II piętrze narożnej kamienicy Rynek - Łaziebna widzę moją babcie.

Ja wśród harcerzy widzę mojego teścia.