Polsko-czeska granica państwowa istnieje od 1 stycznia 1993 r., czyli od momentu podziału Czeskiej i Słowackiej Republii Federacyjne na dwa samodzielne państwa, i jej przebieg pokrywa się z przebiegiem granicy polsko-czechosłowackiej sprzed podziału. Z kolei powojenna granica polsko-czechosłowacka w tej części ostatecznie wytyczona została z uwzględnieniem pewnych korekt zgodnie z przebiegiem przedwojennych granic polsko-czechosłowackiej i niemiecko-czechosłowackiej istniejących do 30 września 1938 r. przed przyłączeniem Zaolzia do Polski oraz Kraju Sudetów do Niemiec.
Od zakończenia II wojny światowej do momentu podpisania ustaleń konferencji poczdamskiej w końcu lipca 1945 r. przyznających Polsce tereny Niemiec na wschód od Nysy Łużyckiej władze czechosłowackie podejmowały nieudane próby realizacji metodą faktów dokonanych swoich roszczeń terytorialnych do południowych fragmentów niemieckich prowincji śląskich (Ziemia Kłodzka, powiaty prudnicki, raciborski), a na drodze dyplomatycznej przedstawiały wtedy, jak i później, żądania przyznania również jeszcze bardziej na północ położonych ziem. Jednocześnie wkrótce po zakończeniu działań wojennych Polska zmuszona została do przekazania Czechosłowacji Zaolzia. Ostateczne wytyczenie uznanej dwustronnie granicy nastąpiło dopiero w 1959 r. na podstawie umowy z 13 czerwca 1958 r. przewidującej też wprowadzenie przy tym kilkudziesięciu drobnych korekt przebiegu.
